... Τί είναι, όμως, ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.
Η λήθη είναι μια μορφή θανάτου,
παρούσα στη ζωή ...

[Μίλαν Κούντερα]
__________________________________________________

Τετάρτη, Ιανουαρίου 16, 2008

Αισθηματική Αγωγή

Η Αλίκη ξαγρυπνούσε αλλάζοντας μηνύματα στον υπολογιστή της. Η Αλίκη, που το απόγευμα είχε για μια ακόμα φορά τσακωθεί με τον άντρα, που πριν είκοσι και βάλε χρόνια την επέλεξε, κι αυτή τον ακολούθησε, η Αλίκη που στα σαράντα πέντε της βαρέθηκε τους ατέλειωτους καυγάδες, τα οδυνηρά λόγια, βαρέθηκε πια ν’ ακολουθεί τον έναν ή τον άλλον κι αποφάσισε ν’ ακολουθεί τον εαυτό της από δω και πέρα, η Αλίκη αποφασισμένη ν’ αλλάξει τη ζωή της, ξαγρυπνούσε αλλάζοντας μηνύματα στον υπολογιστή.

Ο Πέτρος έπαιρνε τα μηνύματα της Αλίκης στον υπολογιστή του κι απαντούσε. Ο Πέτρος, που δεν είχε τσακωθεί παρά μια μόνο φορά με τη γυναίκα που επέλεξε να τον ακολουθήσει, μία και μοναδική, αλλά καίρια φορά, είχε μαλώσει μ’ αυτή τη μοναδική γυναίκα, που πριν τριάντα και βάλε χρόνια τον ακολούθησε, μέχρι που και κείνη βαρέθηκε, ο Πέτρος που στα πενήντα του ένιωθε το έλλειμμα της επαφής να τον πνίγει κι έψαχνε απεγνωσμένα για συμπληρώματα επικοινωνίας στο διαδίκτυο, ξαγρυπνούσε αλλάζοντας μηνύματα στον υπολογιστή.

Γνωρίστηκαν μέσα από τα σχόλια που άφηνε ο ένας στο blog του άλλου. Ο Πέτρος είχε αφήσει πρώτος ένα γλυκερό σχόλιο στη «Χώρα των Τραυμάτων», το μπλογκ της Αλίκης και η Αλίκη επισκέφθηκε την «Ποντικοπαγίδα», το μπλογκ του Πέτρου, αφήνοντας με τη σειρά της ένα όμορφο σχόλιο. Έτσι «γνωρίστηκαν». Οι άνθρωποι που επικοινωνούν μεταξύ τους στο ίντερνετ, εύκολα νομίζουν ότι γνωρίζονται, επειδή αναγνωρίζουν στα λόγια του άλλου μερικές σκέψεις τους. Και πολλές φορές δένονται, όπως δένονται δυο φίλοι ή δυο εραστές.

Ο Πέτρος και η Αλίκη δεν ήταν τίποτα παραπάνω από δυο φίλοι κι αυτό το ήξεραν. Δυο φίλοι που ποτέ τους δεν είχαν δει ο ένας το πρόσωπο του άλλου, δεν γνώριζαν σχεδόν τίποτε ο ένας για τον άλλο, απλά μιλούσαν συχνά κι αντάλλαζαν μηνύματα.

Πώς το είπε η Αλίκη εκείνο το «δεν μπορώ άλλο»; Πώς το άκουσε ο Πέτρος;

Πώς είπε ο Πέτρος εκείνο το «θα ’θελα να ήμουν δίπλα σου αυτή τη στιγμή»; Πώς το άκουσε η Αλίκη;

Το πρωί η Αλίκη άφησε στο τραπέζι της κουζίνας, όπως πολλές φορές είχε δει στο σινεμά, ένα σύντομο μήνυμα στον άντρα που εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να μην ακολουθεί πια, οριστικά, ένα σύντομο μήνυμα που έλεγε μόνο: «Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ. Μετακόμισε στη Χώρα των Θαυμάτων». Πήρε το λεωφορείο και βρέθηκε στην πόλη του Πέτρου. Είχε το τηλέφωνό του. Του τηλεφώνησε. Ο Πέτρος ξαφνιάστηκε. Δεν περίμενε κάτι τέτοιο. Ένιωσε περίεργα, αλλά πολύ όμορφα, όταν άκουσε την Αλίκη να λέει «είμαι εδώ, πού θα βρεθούμε;» κι απάντησε χωρίς δισταγμό «τώρα αμέσως, έρχομαι στον σταθμό να σε πάρω».

Μπήκε στο αυτοκίνητο και το μυαλό του άρχισε να δουλεύει στις στροφές της μηχανής. «Έρχομαι να σε πάρω; Και πού να πάω;» Δεν πίστευε πως τα μηνύματα του υπολογιστή είναι κάτι αληθινό, κάτι πραγματικό, που μπορεί να έχει συνέχεια στην πραγματική ζωή. Τα θεωρούσε ακριβώς αυτό: συμπλήρωμα επικοινωνίας, κάτι σα χάπι ή βιταμίνες. Εκτός κι αν γνωρίσεις τον άλλο από κοντά, δι’ ασπασμών και αγκάλης, όπως έλεγε. Τότε μόνο το εικονικό μπορεί να γίνει πραγματικό. «Πώς να είναι η Αλίκη; Κι αν είναι καμιά χοντρή και άσχημη;» αναρωτιόταν μπερδεμένος σε σκέψεις καθόλου ξεκάθαρες, κι αμέσως απαντούσε μόνος του «Μα τι λέω; Τι σημασία έχει; Η Αλίκη ήρθε να με βρει, γιατί χρειάζεται τη βοήθειά μου.»

Η Αλίκη περίμενε στο σταθμό τον Πέτρο και δεν άφηνε το μυαλό της να ολοκληρώσει τη διερώτηση «Τι κάνω τώρα; Τι κάνω εδώ;» Περίμενε, συγχυσμένη κι αυτή από μια δόση ελευθερίας που ένιωθε να κέρδισε, έστω άγαρμπα, έστω και βεβιασμένα. «Πώς είναι ο Πέτρος, πώς θα τον αναγνωρίσω, ποιος είναι ο Πέτρος;» αναρωτιόταν με τη σειρά της. «Τι θα γίνει τώρα;»

Κι οι δυο τους προσπαθούσαν να σχηματίσουν την εικόνα της πρώτης τους συνάντησης, προσπαθούσαν να προβλέψουν τις πρώτες στιγμές, τα πρώτα λόγια, αγνοώντας τη συνέχεια. Προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν τον ενθουσιασμό τους κι έπεφταν πάνω στα ίχνη των ενοχών τους. Ήταν μια άσχημη εισαγωγή, άσχημες σκέψεις λίγο πριν την πρώτη τους συνάντηση. Άλλες σκέψεις επιθυμούσαν, άλλες εικόνες ήθελαν να σχηματίζονται στο μυαλό τους.

Θα του πω: «Ήρθα. Εγώ είμαι η Αλίκη.»

Θα της πω: «Καλωσόρισες, πολύ χαίρομαι που σε βλέπω. Εγώ είμαι ο Πέτρος.»

Δεν θα του πω τίποτα, θα πέσω στην αγκαλιά του, σκεφτόταν η Αλίκη κι έπλαθε την εικόνα κείνης της στιγμής στο μυαλό της.

Δεν θα πούμε τίποτα, θα την σφίξω στην αγκαλιά μου, σκεφτόταν ο Πέτρος αναστατωμένος.

Θα καθίσουμε στο μπαρ να πιούμε πρώτα ένα καφέ μαζί. Θα κουβεντιάσουμε.

Θα του πω: «Διάλεξα να φύγω. Διάλεξα, μόλις τώρα, να έρθω σε σένα.»

Θα της πω: «Διάλεξα να μείνω. Διάλεξα, αιώνες τώρα, την ιστορία μου.»

Και θα φιληθούμε μέσα σε δάκρυα. Γιατί πάντα ο ένας θα επιλέγει μια ιστορία παλιά και πάντα η άλλη θα επιλέγει ένα καινούριο παραμύθι. Γιατί πάντα ο ένας θα είναι άτολμος, προσκολλημένος στις παλιές ιστορίες και πάντα η άλλη θα τολμά, κυνηγημένη απ’ τις παλιές ιστορίες. Γιατί, γιατί έτσι είναι η ζωή, η πραγματική.

Ο Πέτρος βγήκε από το αυτοκίνητο κι έστρεψε το βλέμμα του στους λιγοστούς ανθρώπους που βρίσκονταν στο σταθμό, αναζητώντας την Αλίκη. Την ίδια στιγμή η Αλίκη ανέβαινε στο λεωφορείο επιστρέφοντας στη χώρα των τραυμάτων της κι ο Πέτρος έμενε μόνος στην ίδια ποντικοπαγίδα του.

Ο ένας δεν αντίκρισε ποτέ το πρόσωπο του άλλου, όπου μόνο τα δάκρυα στέγνωναν αληθινά.

34 σχόλια:

numb είπε...

αρ ι ες πι ι σι τι

τίθενται πολλά θέματα. θα επανέρθω αργότερα. μάλλον

αλλά, αυτή είναι η 1η αντίδραση, αρ ι ες πι ι σι τι

(άσε που δεν έχω διαβάσει και Φλωμπέρ, μόνο το "Μπαρ Φλωμπέρ" του Σταμάτη έχω διαβάσει)

ghteytria είπε...

Πολύ όμορφα αφηγείσαι Κωστή μου! Αυτό στο έχω πει πολλές φορές.
Οπότε...ας πάμε κατευθείαν στο ψητό. ;)
Εντελώς εξωπραγματική η αφήγηση για μένα. Εξαρτάται βέβαια τί θες να δώσεις. Μια ιστορία απλή, φανταστική, για να περάσει η ώρα; Ή μια ρεαλιστική ιστορία καθημερινής τρέλας, γνωστή σε όλους μας;
Αν ισχύει το δεύτερο, είναι δοσμένη από την αντρική οπτική, ολοκάθαρα. Και δεν γίνεται πιστευτή από τις γυναίκες, με τίποτα. Καμιά γυναίκα δεν έχει τέτοιες παλινδρομήσεις. ΑΝ ξεκινήσει, ΔΕ γυρίζει πίσω. Και δεν ξεκινάει έτσι εύκολα μόνη της ΠΟΤΕ, να πάει να του μπαστακωθεί του άλλου από το ΠΟΥΘΕΝΑ, παρεισφρέοντας στη ζωή του. Αν το κάνει θα έχει προηγηθεί σχέση κανονική και θα έχει προσκληθεί από 'κείνον. Και δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχουν ανταλλάξει φωτογραφίες! Αυτά που γράφεις είναι ευσεβείς, αντρικοί πόθοι και ονειρώξεις! :) Να πάει η άλλη να τον βρει, έχοντας αφήσει τα πάντα για 'κείνον, εκείνος το ψιλοσκέφτεται, αλλά θετικά και τελικά η καλή τύχη(ο από μηχανής θεός την κάνει να αποφασίσει να γυρίσει πίσω). Στα λέω γιατί έχω ζήσει άπειρα τέτοια σκηνικά με φίλες και φίλους «παντρεμένοι κι οι δυοοοοο». Η συνηθισμένη κατάληξη είναι ατολμία και τρόμος αλλαγής ζωής, οπότε μεταφέρεται η ζωή στα πλήκτρα κι εκεί μένει. Το χειρότερο τέλμα για μένα. Αυτό λες κι εσύ, αλλά αντρικά. Και δεν το λέω επειδή εγώ προτιμώ τη βουτιά στο κενό, από το τέλμα, το λέω γιατί βλέπω την κατάθλιψη από την οποία πάσχουν τα άτομα αυτά. Σπάνιες σχέσεις δικτυακές κράτησαν και άφησαν όμορφες αναμνήσεις. Κι ακόμα πιο σπάνιες, είχαν «αίσιον» τέλος. Η λέξη «αίσιον», ας μεταφραστεί κατά το δοκούν...
Πάνε οι εποχές που οι άνθρωποι πουλούσαν την ψυχή τους στο διάολο για ΕΝΑΝ έρωτα. Τώρα κανείς δε χαλά τον οικονομικό συνεταιρισμό του και την κοινωνική του βολεψιά, για έναν έρωτα, αφού αύριο θα ζει έναν άλλον. Η υπερπροσφορά διαμόρφωσε τη ζήτηση και χάλασε την ερωτική πιάτσα! ;)
Και οι άνθρωποι «παλιμπαιδίζουν» στα ακατονόμαστα και όχι μόνο! χαχαχαχα

Φιλιά πολλά πολλά σε όλους!

vrakas kostas είπε...

Πανω που αρχισα να ανησυχω για το αν..εισαι καλα,αποφασισες.. να γραψεις!Αρα..δεν εισαι!Καλο αυτο!Θα συμπασχουμε και κατα το τρεχον ετος..γιαραμπη θελοντος φυσικα!
Τωρα για την "Αισθηματική Αγωγή" εχω να πω...ψευτικη ζωη,με δανεικα ονειρα!Η; μηπως το ..δευτερο εγω;;;!
Την καλησπερα μου να δωσεις σε ολους Κωστη!

cropper είπε...

Numb,
-Τα θέματα έχουν τεθεί πολύ πριν από το κείμενο βέβαια.
Περιμένω να επανέλθεις με λιγότερο σεβασμό.

cropper είπε...

Γητεύτρια,
-Σα να μου φαίνεται ότι η διάκρισή σου σε ρεαλιστική ή φανταστική ιστορία εξαρτάται από τις εμπειρίες σου. Κι ανάλογα μ' αυτές την κατατάσσεις.
Τα υπόλοιπα, το έχω ξαναπεί, ανήκουν σ' αυτόν τον έντονο διαχωρισμό του αντρικού και γυναικείου κόσμου, που (ενδεχομένως, οι ίδιες αυτές εμπειρίες σε κάνουν να) προβάλεις πάντα εμφαντικά.
Συνήθως, το φανταστικό και το πραγματικό είναι ανάμεικτο στα κείμενα που φτιάχνουμε. Δεν μου μοιάζει τόσο εξωπραγματικό λοιπόν, το να επιδιώξει μια γυναίκα, ωθούμενη και από τις δυσκολίες της μέχρι τώρα ζωής της, σε μια αιφνίδια παρόρμηση, να συναντήσει έναν άλλον άντρα, χωρίς να τον ξέρει καλά, χωρίς "φωτογραφία". Ή ένας άντρας. Κάλλιστα, θα μπορούσε ο Πέτρος της ιστορίας να κάνει όσα έκανε η Αλίκη και σ' αυτό έχεις δίκιο, είναι το συνηθέστερο. Το θέμα, όμως, δεν είναι, για μένα, αυτός ο διαχωρισμός των ρόλων που καθορίζει το φύλο, αλλά ο ρόλος του ανθρώπου, ατομικά και ανεξαρτήτως φύλου.

Κοίτα, δεν υπερασπίζομαι το κείμενο. Σιγά το κείμενο. Μπλογκ κάνω κι όχι λογοτεχνία. Αλλά η "επιφάνεια", για την οποία έγραφα σ' ένα παλιότερο ποστ, έχει χαρτογραφηθεί κι είναι καλά καταγραμμένη, όχι από ατάλαντους μπλόγκερ όπως εγώ, αλλά από πραγματικούς συγγραφείς και καταγράφεται διαρκώς μπρος στα μάτια μας, κάθε μέρα.
Τί θα δει ο καθένας, σηκώνοντας λίγο το "χαλάκι" της επιφάνειας, σε τί τρύπα θα πέσει και σε πιό τριπάκι θα βρεθεί, με ποιόν τρόπο, τέλος, θα χρησιμοποιήσει το εργαλείο της γλώσσας, πώς θα ερμηνεύσει το ανερμήνευτο και άγνωστο "εγώ" του και πώς αυτό το "εγώ" ανακατώνεται με το "εσύ", είναι διαφορετικό ζήτημα. Εξαρτάται από την ιδιαιτερότητα της περίπτωσης του καθενός και από την ετερότητα όλων μας.

Την επόμενη φορά θα γράψω ιστορία με κανίβαλους ή καλλίτερα με πράσινα ανθρωπάκια, ώστε να έχω μια μικρή πιθανότητα να βρεθώ εκτός του απέραντου κύκλου των εμπειριών σου.
Ή, ακόμα καλλίτερα, θα γράψω μια ιστορία που θα σε κάνεινα γελάσεις.

Πιστεύω ότι σ' όλα τα προηγούμενα να διακρίνεται κάποια διάθεση αστειότητας, ώστε να μου ξαναμιλήσεις. Αλλά μπορώ να γίνω και πιο κακός, αν επιμένεις στα περί εξωπραγματικών, ονειρώξεων κ.λπ.

Πόσα γελάκια να βάλω για να δεις ότι αστειεύομαι;
:)))))))))))))))))))))))))))))))))
:)))))))))))))))))))))))))))))))))
:)))))))))))))))))))))))))))))))))
Πόσα φιλάκια, για να δεις ότι είμαι φίλος;
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

(Όχι, όχι ο Πέτρος)

cropper είπε...

Κώστα μου,
-Χάθ'καμε μπρε, ντιπ.

Θα συμπάσχουμε βέβαια! Και στο τρέχον και στο βαδίζον έτος. Αλλά δανεικά όνειρα ποτέ. Μόνο δικά μας, έστω και με τη βοήθεια τσίπουρου.

Είδατε πόσο σύντομος είμαι όταν μου φέρεστε καλά;
Καθόλου δεν σας κουράζω ...
(Άκου ονειρώξεις!)

ange-ta είπε...

Στο bloging, δημιουργείται ένας φανταστικός κόσμος.
Εδω γράφουμε και συζητάμε πάνω απο την καθημερινότητα που είναι καταδικασμένη η οικογενειακή σχέση.
Δεν μιλάμε και δεν συμπεριφερόμαστε αυθόρμητα, γιατί σκεφτόμαστε πριν απαντησουμε! Απαντάμε με στιλ που θα θέλαμε να είμαστε και στην καλλίτερη περίπτωση το προσπαθούμε να είμαστε, ενώ στην καθημερινότητα για διάφορους λόγους δεν μας βγαίνει πάντα.
Σκέψου έναν Πέτρο ή μια Μαρία κάποιας ηλικίας αμφότεροι, που κάτι άλλο νομίζουν ότι θα ήθελαν να είχαν κάνει στη ζωή τους.
Συζητάνε στον αέρα, για αέρα κοπανιστό στην πραγματικότητα, αλλά νομίζουν ότι βρήκαν αυτο που νομίζουν ότι δεν είχαν βρει στην "μίζερη" ζωή τους. Και βάζω τη μίζερη σε εισαγωγικά, γιατι και πάλι να την ξαναζούσανε έτσι θα την κάνανε, και θα την βλέπανε πάλι μίζερη, γιατι θέλουν να πιστεύουν, ότι είναι ικανοί για κάτι ανώτερο.
Και το ανώτερο τους ξέφυγε, γιατί ....πάντα φταίει ο/η συζυγος. Πως λέμε όϊ όϊ η μάνα μου; Ε όϊ όϊ η γυναίκα μου, ή όϊ όϊ ο άντρας μου. Μου κανε παιδιά, αντί να μ αφήσει να κάνω την μεγάλη ανακάλυψη που με προώριζε ο ύψιστος!
Και αυτός ο ηλεκτρονικός σύντροφος είναι κάτι άλλο, μέχρι που στέκεται μπρός της και αντιλαμβάνεται, ότι η ίδια η στρούμφ θα ξαναρχίσει απο την αρχή και λέει..... δε παει στα κομμάτια....
Εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε.

ωχ, πολλά έγραψα

Surrealist είπε...

Βρήκα το θέμα ενδιαφέρον...
διάβασα πολύ προσεκτικά την ιστορία και τα σχόλια...
των φίλων του ίντερ-μπλόγκινκ (φίλη και γω)
και με κάποια συμφωνώ
με άλλα διαφωνώ (φυσικό)
εν μέρη στον όλο σχολιασμό του καθενός χωριστά...

Κάποια από όσα ειπώθηκαν τα κρατώ άλλα όχι (απολύτως συμφώνησα με τον Νumb)

Ας ασχοληθώ όμως με τα δικά μου, απλώς ήταν πολύ ενδιαφέρον θέμα και μπήκα στη παγίδα να πω σχόλιο επί τον σχολιασμών ζητώ συγνώμη...
(με μάζεψα)

Θα μακρηγορήσω ολίγον...

1. Καλώς να είμαστε αυτό που είμαστε και εδώ μέσα και στη ζωή...
Αυτό δεν είναι απολύτως εφικτό γιατί το ονειρικό είναι έντονο έρχεται με ορμή όταν το εισάγει το φανταστικό...
(κανένα φανταστικό ή φαντασιακό δεν απέχει της ατομικής μας πραγματικότητας...)
Δεν είναι απο΄λύτως εφικτό γιατί είναι μωσαίκό και ο καθένας δεν λειτουργεί αυθορμήτως, ανθρώπινα έχει και τις άμυνές του...
Δεν είναι εφικτό διότι ενώ οι ανάγκες των διαφοερετικών ανθρώπων ομοιάζουν, όμοιες δεν είναι...
Δεν είναι εφικτό διότι υπάρχει μια τάση για εξουσία στην εξουσία, μα σε ποια εξουσία...
ευτυχώς υπάρχουν εξαιρεσεις!!
Εξαιρεσεις υπάρχουν και σε άλλο κομμάτι δεν είναι όλοι μίζεροι και άρα η διέξοδος είναι το κουτί και η οθόνη...
Να δεχτώ ότι υπάρχουν αδυναμίες, αλλά αυτές παλεύοναυια ή δεν όπως Πέτρος Αλίκη- η αδυναμίες που δεν ανακοινώνονται και κρύβονται στο ασφαλές δε θα με δεις, δεν θα με μάθεις, πάρε ότι δίνω!

2. το λογικό (και θυμικό) είναι τελείως διαφορετικό άλλο άντρας και άλλο γυναίκα, ο άντρας "βλέπει" και ερμηνεύει η γυναίκα αισθάνεται και ερμηνεύει...
Αλλά και οι δύο άνθρωποι, ο ένας αναζητά το άλλο του μισό (αρκετοί οι μύθοι κ.τ.λ.)

3. Το κείμενο:
ήταν εξαιρετικό,
απλό και πραγματικό,
μη λογοτεχνικό (ίσως η γλώσσα του να μην ήταν)?
Aπέριττο ως πραγματεία, εισάγοντας δύο υπέρ ήρωες (τους πραγματικούς - φανταστικούς)...
Προσωπικά το εκτίμησα διότι το κατανόησα και όχι μόνο,
μπήκα και το περπάτησα σκηνή τη σκηνή
και το "έργο" το φαντάστηκα
σαν την εικόνα τους πάθους
δύο ανθρώπων που το πάθος τους δεν ακολούθησαν...

Δηλ. κρίσιμη σκηνή... λευκή νύχτα... κρίσιμη σκηνή... μαύρη νύχτα... με κορύφωση στο τέλος και αυτό ήταν το εξαιρετικό η ανατροπή, "το κακό τέλος" (υποκειμενικό ίσως και καλό)

να μην πω άλλα - θα πιάσω πολύ χώρο και δεν υπάρχω μόνη μου εδώ μέσα
ΚΑΙ ΣΕΒΟΜΕΝΗ ΤΟΝ Κο CROPPER ακολουθούν ολίγα τινά...

Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων... εκεί την πάει ο Πέτρος...
από πέτρα όμως φτιαγμένος
την αφήνει να παλέψει
εκεί με τα ξαφνικά,
τα πρωτόγνωρα,
τα αέναα που συναντά...

Όταν μετανιώνει είναι αργά... πρέπει να κάνει πίσω
η Αλίκη έφυγε ανεπίστρεπτη

Το ηθικό δίδαγμα πάντα προσωπικά μιλώ...
αξίζει η μη διεκδίκηση της Αλίκης
ή η διεκδίκηση...

και η ίδια απάντησε:
σαφώς η διεκδίκηση και γι' αυτό έφυγε... για κει που την διεκδίκησαν.

Ο Πέτρος επέστρεψε σε ότι είχε καποτε διεκδικήσει... ποτέ δεν έκανε περίπατο στη χώρα που έστειλε την Αλίκη μαζί της και όλοι ζήσανε καλά!

Να είμαστε καλά και μεις...

Και άλλες ιστορίες παρακαλώ, όποτε θελετε, ήταν όμορφη η ιστορία σας!

Ευχαριστώ που μου δίνεται ο τόπος να εκφράζομαι και εδώ στο φιλόξενο αυτό μλπογκ!

Καληνύχτα, όλα εξαιρετικά!

Surrealist είπε...

Y.Σ. και ως αυθόρμητη η γραφή μου , τα λάθη συγχωρούνται
Καληνύχτα σε όλους!

cropper είπε...

Ange-ta,
-"Συζητάνε στον αέρα, για αέρα κοπανιστό ..."
και τοποθετούν τους εαυτούς τους μονίμως στις εξαιρέσεις.

Ange-ta μου, γήινη Ange-ta, σε κάθε σου λέξη φαίνεται η επαφή με τη Γη, που τόσο αγαπάς. Πάντα ο λόγος σου προσγειωμένος. Μη το χάσεις ποτέ αυτό. Είναι ανεκτίμητο, ειδικά για όσους δεν το έχουν.

cropper είπε...

Surrealist,
-Μεγάλη χαρά παίρνω, όταν μου δείχνει κάποιος ότι διάβασε προσεκτικά, λέξη-λέξη, αυτό που έγραψα. Κι ότι αυτό που έγραψα ήταν κατανοητό καταρχήν.
Σκέψου πόσο μεγαλύτερη χαρά παίρνω, όταν βλέπω ότι ένα κείμενο δίνει τη δυνατότητα να δει κανείς και πίσω από τις λέξεις.

Σ' ευχαριστώ!

ghteytria είπε...

Γελάω... είσαι απίθανος! Ο παλιός καλός Κωστής! Βρε συ, η αφήγησή σου ήταν πολύ καλή και δεν σε έκρινα λογοτεχνικά. Λογοτεχνικά αν θες, είναι πάρα πολύ καλό. Όπως ήταν και οι Γέφυρες του Μάντισον! Αλλά αν μιλούσα με τον Waller, τα ίδια θα του έλεγα. Κόψε το παραμύθι, άλλο αν το γουστάρουμε! Άλλωστε κατάλαβα ότι ο σκοπός σου, γράφοντας δεν ήταν να μετρηθείς ως πένα. Έχεις δώσει τις εξετάσεις σου και εκρίθης επιτυχών. Τέτοια θέματα όμως, σχέσεων, που τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα, προσφέρονται για κουβέντα. Και μου αρέσει πολύ να αναλύονται οι ανθρώπινες σχέσεις. Ε λοιπόν, ασχολούμαι με το δίκτυο από το '99, ως χρήστης κανονικός. Πριν κάνω τους Εκφραστές και πολύ πριν τα μπλογκς, τσατάραμε! Χαμός! Φωτιά στα πλήκτρα! Με μερικούς, ξαναβρεθήκαμε στα μπλογκς. Έκανα πολλούς φίλους και όλη η παρέα των εκτός δικτύου φίλων μου, τσάταρε κι αυτή. Νομίζω πως μετά από 8 χρόνια εμπειρίας, μπορώ να έχω μια εικόνα και μια άποψη, σωστά; :)
Κι επειδή κακό χωριό τα λίγα σπίτια και το νετ το ελληνικό, τί νομίζεις; χωριό είναι... και μαθαίνονται όλα. Έστω, στο περίπου. Πες μου λοιπόν ειλικρινά. Σου έτυχε ποτέ να ακούσεις για μια Αλίκη που πήρε το λεωφορείο και πήγε στην επαρχιακή, ελληνική πόλη να βρει τον παντρεμένο Πέτρο, επαγγελματία της περιοχής και ο οποίος πήγε να την πάρει από τον σταθμό; Έτσι ξαφνικά; Από το πουθενά; Γελάω... γιατί γαμώτο δεν είμαστε από κοντά να σου πω διάφορα...:)))))
Που λέγονται, αλλά δε γράφονται.
Κι ο Ζαχό ο φουκαράς νόμισε πως ζούσε έναν έρωτα! Και να τα ξετελέματά του! ;)
Φιλιά πολλά!!! Στη νιοστή!!!

o θειος Μαξ είπε...

'' Πως ξέρεις ότιείμαι τρελλή? '' ρώτησε η Αλίκη.
'' Πρέπει να είσαι. Αλλοιώς δεν θα ερχόσουν εδώ. '' απάντησε ο λαγός.

[μικρο αποσπασμα απο το βιβλίο]

Ανώνυμος είπε...

σωστός κι ο θείος ο μαξ!

κι όλο το κείμενο σωστό.
τα κείμενα είναι πράματα που μένουν κάτω.
σκοντάφτεις καμιά φορά, κι ανάλογα,
πέφτεις και ξαπλώνεις μαζί τους,
ή ζητάς συγγνώμη που σκόνταψες, με αδιαφορία, και πας παρά πέρα,
ή τα κοιτάς με παγερότητα και λες: κάνε πιο κει, έτσι,
καμιά φορά τα γράφεις. με την κάθε σημασία. μπορεί ας πούμε να τα γράφεις στα παπάρια σου,
ή μπορεί να τα γράφεις έτσι, γιατί δεν μπορεί, δε γίνεται αλλιώς,
ή μπορεί να τα γράφεις γιατί περιγράφεις, ή γιατί ονειρεύεσαι.
άμα τα γράψεις μπορεί να απομακρύνεσαι λίγο, για να αποκτήσεις μιαν εικόνα. εκεί προσοχή στους λαγούς. μεγαλώνουν ξαφνικά, κι όπως έχουν μεγάλα αυτιά, ακούνε τα κείμενα που κλαίνε και τα παίρνουν για δικά τους, κι άντε μετά εσύ να τα βρεις τα κείμενα...
φεύγουν κι αφήνουν την αλίκη μόνη της, εκτός κειμένου, στο μετα κείμενο ή στο προκείμενο.
εν προκειμένη περιπτώσει, τι να την κάνεις την αλίκη, για να μην είναι μόνη της, ταυτίζεσαι.
έτσι, αμολάς κι ένα πονηρό γελάκι. αλλά στο λεωφορείο της επιστροφής είσαι πεπεισμένη ότι η αλίκη υπήρξε και δεν είσουν εσύ.
τέλος πάντων, οι άγγλοι φταίνε.
ο πέτρος, πέτρος είναι. ευτυχώς. ό,τι γίνεται είναι μια συνύφανση ανάμεσα στην αλίκη και στο σκοτάδι, στον αέρα και στη σταθερότητα. ξαφνικά, όταν φαίνονται τα πράγματα να παίρνουν άλλη τροπή, αυτό συμβαίνει γιατί το εγώ γίνεται εσύ και το εσύ εγώ. είναι πολύ καλή στιγμή αυτή, και πολύ σοβαρή. ό,τι και να πει ο λαγός.

μόνο η τελευταία παράγραφος μου φαίνεται λάθος.

vrakas kostas είπε...

"Συνήθως, το φανταστικό και το πραγματικό είναι ανάμεικτο στα κείμενα που φτιάχνουμε."
Σε αυτο θα σταθω σημερα φιλε Κωστη!
Μπραβο!Θα το τοποθετουσα δε, σαν βασικη απαντηση στo.." τι ειναι Blogging"!
Ειπαμε...τιποτα δεν ειναι καινουργιο!Νεο!Ολα εχουν ειπωθει και κειτονται αψυχα μπροστα μας,περιμενοντας να τα δωσουμε εμεις καινουργια ζωη ξανα!Νεα υποσταση!Διαφορετικη προσεγγιση!
Να τα ξανακανουμε παλι προβλημα και να ψαξουμε παλι μαζι,μηπως αυτα τα προβληματα,που νομιζαμε πως ειναι λυμενα..εχουν και μια ..αλλη λυση!
Εκει πανω νομιζω,πανω σ αυτο..οριζεται και η αρχη της φιλισοφιας!
Διοτι ας μου επιτραπει,περι φιλοσοφιας προκειται!Οσο κι αν αυτο ακουγεται βαρυγδουπο!
Φιλοσοφουμε λοιπον στα Blogs μας..το κατα δυναμιν!
υγ Αχ βρε Κωστη,ποσο επιτακτικα εχουν γινει αυτα...τα τσιπουρα!

alterapars είπε...

Ευτυχώς (και για τους δύο) που δε συναντήθηκαν ποτέ!!! Τουλάχιστον, έτσι, η εξιδανικευμένη εικόνα (ό,τι πιο ύπουλο και πλανευτικό) δε θα κουρελιαστεί από τη χυδαιότητα της καθημερινής ασημαντοπραξίας...

Νίκος είπε...

Τελικά έχεις πολύ δυνατή πένα. Και κοίτα. Γράφε ότι γουστάρεις. Εμένα μ’αρέσουν τα γραφτά σου. Έχουν μια γεύση ζωής. Και η ζωή είναι απίστευτη. Πάντως πιστεύω πως φωτίζεις μια πλευρά. Δεν ξέρω να πω ποια , όμως την έχω νοιώσει.

cropper είπε...

-Λοιπόν, Μαριάννα μου,
για να προχωρήσουμε λίγο το θέμα των εμπειριών παρακάτω, έχω γνωρίσει από κοντά, τουλάχιστον δύο τέτοιες περιπτώσεις γυναικών (η μία πήρε αεροπλάνο, όχι λεωφορείο, αν και νομίζω ότι οι αντιρρήσεις σου δεν είναι στο μεταφορικό μέσο). Και μία περίπτωση άντρα (αυτή την έχω γνωρίσει από πιό κοντά και ήταν η πιό δύσκολη).
Αν κάνεις μια υπέρβαση και δεις την ανθρώπινη σκέψη εκτός των προτύπων ή των ρόλων "άντρας - γυναίκα" και κυρίως πέρα από το "εγώ -γυναίκα, εσύ - άντρας", θα σταματήσουν να σου φαίνονται οι γραφές γυναικείες ή αντρικές. Θα δεις το ενδιαφέρον που έχει ένας άνθρωπος, τη στιγμή που αποφασίζει. Είτε να διαγράψει, να αποχωρήσει μάλλον, από το παρελθόν του είτε να μείνει πιστός σ' αυτό.

Τώρα, στην πραγματικότητα, έγραψα το κείμενο αυτό γιατί τελευταία νιώθω πολύ ερωτεύσιμος (πάλι), και φοβάμαι μην πάρει καμιά σας το λεωφορείο, το αεροπλάνο, το τρένο ή το καράβι και μου κουβαληθεί απ' το πουθενά της στο πουθενά μου. Χώρια που περιμένω επίσκεψη του Γούφα και δεν θα χωράμε όλοι!!!

cropper είπε...

Το προηγούμενο σχόλιο, Γητεύτρια, γράφηκε, επειδή ξέρω ή μάλλον διαισθάνομαι, ότι έχεις, εσύ προσωπικά, περάσει από τέτοιες στιγμές αποφάσεων και ακριβώς γι' αυτό σήμερα αποστασιοποιείσαι με έμφαση.

cropper είπε...

-θείε Γούφα,
όλοι βρισκόμαστε σαν την Αλίκη μέσα στη λίμνη των δακρύων που χύσαμε ή που δεν χύσαμε. Άλλοι κολυμπούν κι άλλοι πνίγονται.

Αλλά, όπως μου είπε ο Σαλούβαρδος, οι άντρες δεν κλαίνε, κλάνουν μόνο. Το ξεχνάω αυτό.

cropper είπε...

-Καλή μου ανώνυμη,
με όλα όσα λες συμφώνησα.

Όσο για τις τελευταίες παραγράφους, όσο είναι τελευταίες, πάντα λάθος θα είναι.

Αυτά με τα κείμενα. Με τα μη-κείμενα, όμως, τί γίνεται;
.
.
Με αφορμή την ανωνυμία σου, να προσθέσω ότι το τί σημαίνει για μένα "κάνω μια νέα αρχή" σημειώνεται σε ένα παλιότερο κείμενο.
Τίποτα δεν αξίζει παραπανίσια σοβαρότητα. Μα τίποτα ...

cropper είπε...

-Κώστα,
ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΣΙΠΟΥΡΑ ΕΠΕΙΓΟΥΝ, το είπαμε.

Όχι, τίποτ' άλλο, αλλά όταν δεν πίνω, γράφω. Άλλο αν γράφω σα σουρωμένος.

cropper είπε...

-Alterapars,
ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα. Ψάχνουμε για εξιδανικευμένες εικόνες, αντί να κατανοούμε τις πραγματικές.

cropper είπε...

-Νίκο μου,
ευχαριστώ για τα καλά λόγια.
Νομίζω, όμως, ότι όσοι έχουν πράγματι "δυνατή πένα" γίνονται, μοιραία, συγγραφείς. Οι υπόλοιποι, απλώς μιμούμαστε, παίζουμε ή (το ίδιο είναι) "φιλοσοφούμε", όπως λέει και ο Κώστας.

abttha είπε...

και για μένα ένα ούζο σε παρακαλώ, αν και δεν πίνω ούζα!
ε, φέρε ένα με διπλή πραγματικότητα πληζ!

vrakas kostas είπε...

εεε;;;;;;;;γκαρθον!!Πιααθε δυο πεννννηνταρρακια ακομη..θιπουρο!!Μουθθιασε ηη γλλωωσα μου!χικ!...χικ!
Και μια που εγινα σκιπα Κωστη,θα σου ξομολογηθω κατι!
Ηταν το 1973!Μικρον και ατιθασον παιδιον,αν και αι ορμοναι ειχον αλλαξει και ενεσκυψεν προβλημα τινα ,χαμηλοτερον του υπογαστριου..βοηθουσα καποιον μπαρμπα,στην διανομη καφεδων στο χωρο του Ελεγκτικου Συνεδριου!Χουντα ακομη!Επικεφαλης μια ολομελειας ο Ευαγγελος Τζαβελας,αν θυμαμαι καλα!
Τον καιρο εκεινο,κυκλοφορουσε εντονα μια διαφημιση στην τηλεοραση,προβαλοντας την Δομη και τον θαυμαστον κοσμο των ζωων!
Μπαινω μεσα λοιπον,με τον στρογγυλο δισκο γεματον καφεδεςκαι...αναφωνω...χαιρετω τον θαυμαστο κοσμο των ζωων!!!Ηταν αυθορμητο και ακρως απολιτικ!Ετσι μου ηρθε!Ετσι..επραξα!
Περιττο να πω τι εγινε!Ο μπαρμπας μου,παραλιγο να χασει την δουλεια του και να παρει...μεταθεση για Γυαρο!Εγω επανηλθα με μια τεραστια συγγνωμη και μια προσωπικη επιπληξη του Τζαβελα:Ποιος σου υπαγορευσε... ρε μοσχο,να τα εκστομισεις;!!
Πιαθθε εναα πενηνττααααααααρακι ακ κωμα!

ghteytria είπε...

@ cropper

Με είχε πιάσει νύστα και με ξύπνησες βρε Κωστή! Με το που σε διάβασα, έσκασα στα γέλια! Τί χαριτωμένος είσαι! Να είσαι καλά!
Πάω πάσο λοιπόν. Επιχειρηματολόγησες δυνατά και μ' έπεισες! Ε άμα ξέρεις τουλάχιστον 2 περιπτώσεις γυναικών που έκαναν την υπέρβαση να βουτήξουν το ΜΜΜ(μαζικό μέσο μεταφοράς) και να πάνε να του μπαστακωθούνε του αλλουνού στο χωριό του, στοιχειοθετείται τρανό ποσοστό, που νομιμοποιεί τη νουβέλα σου! :ΡΡΡ
Όσο για μένα και το όριο... Δεν έχω πρόβλημα να πάρω και πύραυλο και να πάω να τον βρω, αν και ο σωστός ο άντρας πάει αυτός, δεν πάει η γυναίκα, αρκεί να μου είχε δηλώσει ότι με γουστάρει σαν κολασμένος. Αν είναι να με αφήσει να το μαντέψω, να το εκμαιεύσω ή να το ονειρεύομαι, να πάει να κουρεύεται!
Και μην τολμήσεις και μου πεις να κόψω τα στερεότυπα και άλλες μπούρδες, γιατί κάτι τέτοιες βολεψιές φέρανε τα πάνω κάτω και μπερδευτήκανε οι ρόλοι. Και μετά γκρινιάζουνε οι άντρες γιατί κρέμονται μπαλάκια από τις φούστες των γυναικών. Αφού αυτοί τους τα φορέσανε! Ή οι γυναίκες γιατί δεν βρίκουνε άντρα και ότι είναι όλοι γκέι κτλ.
Χόρεψέ τονε κυρά μου στο ταψί! Ας τονε να σε κυνηγήσει κανα δυο χρόνια να του πρηστούνε από πόνο που θα σε λαχταρά. Γίνε η ονείρωξή του και ο σεβντάς του ο 24ωρος.
Να δεις μετά ποιός θα πάρει το ΜΜΜ να τρέχει σαν τρελός... :ΡΡΡΡΡ
Καταλαβού μεσιέ; Ή να το κάνω πιο λιανά; :))))))
Η κάθε Αλίκη που μασάει στην παραμύθα μιας καλοστημένης αντρικής πένας, καταντά νευρωτική και μανιοκαταθλιπτική και σπέρνει δυστυχία γύρω της και κυρίως στον εαυτό της. Και αν την κάνει έτσι χαζά την υπέρβαση, γυρίζει στον ανιαρό αντρούλη της με το ίδιο ΜΜΜ που πήρε για να τρέξει να βρει τον... διαφορετικό! μπουχαχαχα
Και μη βιαστείτε να θυμώσετε μαζί μου που τα λέω. Επεξεργαστείτε τα και θυμώστε με αυτούς που παραμυθιάζουνε τον κοσμάκη και καταντούν τις γυναίκες κερασάκι στην τούρτα του ρουτινιασμένου τους γάμου.
Υγιαίνετε! Και καλή οικογενειακή Κυριακή!
Σας ασπάζομαι!
Ξινούλα :))))

Ελένη Στασινού είπε...

Καλημέρα! Εγώ την απόχτησα με το που μπήκα στην παρέα σας. Αναγάλιασε η ψυχή μου άποψη, αντιρρηση, διάθεση φιλική, ελαφρά και σοβαρή συνάμα. Νάσαι καλά εσύ κι οι επισκέπτες σου.
Ελένη Στασινού.

αργοναύτης είπε...

Μία λεπτομέρεια που ο cropper παρέλειψε από την ιστορία του:
Η Αλίκη, περιμένοντας τον Πέτρο, άνοιξε το λαπ-τόπι της και στο Outlook Express βρήκε ένα e-mail από τον σύζυγο που λίγες ώρες νωρίτερα είχε εγκαταλείψει. Το διάβασε, το ξαναδιάβασε και πήρε την απόφασή της: «Έχει δίκιο! Να πα να γαμηθεί ο Πέτρος…Θα γυρίσω».

Κατ’ αποκλειστικότητα, εξασφαλίσαμε το περιεχόμενο του mail που έστελε ο εγκαταλειμμένος σύζυγος και σας το παραθέτουμε αυτούσιο:

«Μην κάνεις όνειρα τρελά
κάτσε εδώ που 'σαι καλά
Μην κάνεις όνειρα τρελά
κάτσε εδώ που 'σαι καλά
Τέτοια αγάπη μην γκρεμίζεις
γιατί δεν την ξαναχτίζεις
και θα πικραθείς
όταν θα με στερηθείς
Τέτοια αγάπη μην γκρεμίζεις
γιατί δεν την ξαναχτίζεις
και θα πικραθείς
όταν θα με στερηθείς

Που ζητάς να πάς
αφού μ' αγαπάς
και στα πλούτη μένα
πάλι θα ζητάς

Μέσα στο αίμα σου είμαι εγώ
στις φλέβες σου κυκλοφορώ
Μέσα στο αίμα σου είμαι εγώ
στις φλέβες σου κυκλοφορώ
Μ' άλλη αγάπη εσύ δεν κάνεις
μακριά μου θα πεθάνεις
και θα πικραθείς
όταν θα με στερηθείς
Μ' άλλη αγάπη εσύ δεν κάνεις
μακριά μου θα πεθάνεις
και θα πικραθείς
όταν θα με στερηθείς

Που ζητάς να πάς...»

cropper είπε...

-abttha,
εδώ δεν αντέχουμε την απλή πραγματικότητα, σκέψου τη διπλή ...
Πιάσε μιά μπύρα για την Κυρία κι ας είναι σε ρακοπότηρο.

cropper είπε...

-Κώστα & Γητεύτρια,
ομού, ως φανερώς δευτερολογήσαντες, μην πίνετε άλλο. Σας χαλάει, φανερώς. Ο ένας ό,τι θυμάται χαίρεται κι η άλλη ξίνισε.

cropper είπε...

-Ελένη Στασινού,
Καλησπέρα και καλωσόρισες στην παρέα,
που σ' ευχαριστεί για τα καλά σου λόγια.

cropper είπε...

Αργοναύτη,

Εσείς οι δημοσιογράφοι το παρακάνετε με τις αποκλειστικότητες.
Σου ξέφυγε όμως η απάντηση της Αλίκης (πάλι με Καλδάρα):

"Θα σου φύγω σ' τό 'χα πει
θα σου φύγω και γέλαγες εσύ
πριν μ' αφήσεις σημάδια
και τα όνειρα άδεια
Θα σου φύγω σ' τό 'χα πει

Τώρα κλαις γιατί κλαις
συ δεν είσαι που γέλαγες χτες
μόνος έχεις γκρεμίσει
όσα εγώ είχα χτίσει
τώρα τάχα γιατί κλαις

Θα σου φύγω σ' τό 'χα πει
θα σου φύγω και γέλαγες εσύ
θα βρεθεί άλλο ταίρι
να με πάρει απ' το χέρι
και θα φύγω σ' τό 'χα πει

Τώρα κλαις γιατί κλαις
συ δεν είσαι που γέλαγες χτες
μόνος έχεις γκρεμίσει
όσα εγώ είχα χτίσει
τώρα τάχα γιατί κλαις."

... γιατί όποιος μια φορά "την έκανε", εύκολα την ξανακάνει ...

Surrealist είπε...

Πολύ καλός ο Καλδάρας τελικά...
Για το ζεύγος

Μ' ένα όνειρο τρελό
όνειρο απατηλό
ξεκινήσαμε κι οι δυο μας
και στου δρόμου τα μισά
σβήσαν τ' άστρα τα χρυσά
ξαφνικά από τον ουρανό μας

Ποια μοίρα με ζηλεύει
ποιο μάτι φθονερό
και χάθηκε μια αγάπη
προτού να τη χαρώ
σαν πλοίο που ναυάγησε
σαν νούφαρο που μάδησε
στης λίμνης μέσα το θολό νερό

Με ελπίδες λιγοστές
έστω και απατηλές
να γυρίσεις περιμένω
ίσως βγει αληθινό
τ' όνειρό μου το τρελό
τ' όνειρό μου το ναυαγισμένο


Την καλησπέρα μου!

"Προσπάθησε να πει κάτι γλυκό, αλλά η γλώσσα του κρεμόταν στο στόμα του, όπως ένα σάπιο φρούτο απ' το κλαδί, και η καρδιά του ήταν ένα παράθυρο, μπογιατισμένο μαύρο." (Bernard Malamud)

π ε ρ ί π α τ ο ς (αρχείο):

φρέσκα σχόλια:

Widget by ReviewOfWeb