... Τί είναι, όμως, ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.
Η λήθη είναι μια μορφή θανάτου,
παρούσα στη ζωή ...

[Μίλαν Κούντερα]
__________________________________________________

Κυριακή, Μαΐου 13, 2007

Μαμά μου

που δεν ζείς πια, αλλά υπάρχεις.



Μαμά του φτωχού και του πλούσιου,
του ισχυρού και του αδύνατου,
του αμνού και του ληστή,
του αθώου και του δολοφόνου.

Μάνα, γυναίκα μου και μάνα κόρη μου,

Σήμερα είναι η γιορτή Σας.



Σας ευχαριστούμε ...

Ότι το ίδιο αγαπάτε.

[photo: Jan Saudek]
(που μου τον σύστησε η κόρη μου)

Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007

Πρ πρ πρ προυυυυυστ

Επειδή αι δυσκολίαι τας οποίας "υπαινίσσεται" η προηγουμένη ανάρτησις συνεχίζονται, αναρτώ τας κάτωθι απαντήσεις, αποτελούσας υποπροϊόντα των, άτινα πείθουν δια την ειλικρίνειά μου.
Εις το διάβημα τούτο δε, το ασυγχώρητον, προέβην κατόπιν προσκλήσεως της αγαπητής Γητεύτριας, καθ' όσον οίος ου δύναται αρνηθεί, καταφάσκει ...


Τη φάση την μυρίστηκε ο Allu Pan Mars και γλύτωσε. Εμ, ο παλιός είν' Allu ...
Και βέβαια, εννοείται ότι, αν ξανάρχιζα τώρα αμέσως, οι απαντήσεις θα ήταν διαφορετικές, εκτός ελαχίστων (π.χ. 15-Β).
Τέλος, οι απαντήσεις είναι διπλές για πολλούς λόγους, οι σημαντικότεροι των οποίων τρεις:

α.) Για να διαλέξετε τη σωστή (σαν τεστ χωρίς βαθμολογία).

β.) Για να έχω άλλοθι σε επόμενη πρόσκληση, ότι απάντησα ήδη δις.

γ.) Λόγω έξαρσης της εκ γενετής νόσου μου "epamfoterizousa synamfoteria". Βρισκόμαστε σε περίοδο αλλεπάλληλων διχασμών.


Λοιπόν:

1.) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Α. Προσπερνάω την ερώτηση, όπως με προσπέρασε κι αυτή.

Β. Να την προσπεράσω κι εγώ.

2.) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Α. Τις εργάσιμες τα «πρέπει» και τις αργίες τα «θέλω»

Β. θέλω τσίσα μου

3.) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Α. Διαβάζοντας τις απαντήσεις στο σύνδρομο του τουρίστα

Β. Διαβάζοντας τις ερωτήσεις στο σύνδρομο του τουρίστα

4.) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Α. Το ότι τριχοτομείται αενάως

Β. Έχω αραιά δόντια

5.) Το βασικό ελάττωμά σας;

Α. Ότι απαντάω σ’ όλες τις ερωτήσεις

Β. Ότι απαντάω σ’ όλες τις ερωτήσεις μονολεκτικά ή πάντως με λίγα λόγια και περιμένω από τον άλλον να καταλάβει τι θέλω να πω, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις δεν καταλαβαίνει τίποτε και συνήθως παρεξηγεί τα λόγια μου, παρεξηγεί και μένα και πρέπει να του εξηγήσω πάλι τι εννοούσα, πράγμα που μου είναι δύσκολο, γιατί τις πιο πολλές φορές δεν ξέρω τι εννοούσα και γι’ αυτό απαντώ πάλι μονολεκτικά, πολύ συχνά λέω «ίσως» (αυτή είναι η αγαπημένη μου λέξη), όμως ο άλλος τσατίζεται και νομίζει ότι τον κοροϊδεύω, στενοχωριέται γιατί νομίζει ότι δεν τον εκτιμώ, ακόμη κι όταν τον εκτιμώ και τότε του λέω δυο λέξεις κι ένα γράμμα: «συγνώμη σ’ αγαπώ», γιατί δεν θέλω να στεναχωρώ κανένα. Αυτό. Το ότι δεν θέλω να είμαι η αιτία να στεναχωρηθεί κάποιος.

6.) Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Α. Στα ορθογραφικά.

Β. Στους επιθετικούς προσδιορισμούς (εναντίον μου)

7.) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Α. Με τον Ζορό

Β. Με κανέναν άλλο

8.) Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;

Α. Ο Γούφας

Β. Γίνεται πολύ εκνευριστικό αυτό το ερωτηματολόγιο

9.) Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Α. Η Οδύσσεια

Β. Στα σύννεφα

10.) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Α. Ο θείος Μαξ

Β. Δεν χωράει η απάντηση.

11.) Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Α. Να γελάει

Β. Να κλαίει

12.) ... και σε μια γυναίκα;

Α. Να γελάει

Β. Να κλαίει

13.) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Όλα αυτά τα αγαπησιάρικα μου την έχουν δώσει. Αμάν πια.

Πάρτ’ έναν Μπαχ να τελειώνουμε

14.) Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Α. Γιατί να σφυρίζω; Δεν φτάνει που βρέχομαι …

Β. Δεν μπορώ να κάνω δυο δουλειές μαζί.

15.) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Α. Ευτυχώς, δεν με πέτυχε

Β. Μόμπυ Ντικ ή Η φάλαινα

16.) Η ταινία που σας σημάδεψε;
Τώρα αφήσαμε τα’ αγαπησιάρικα κι αρχίσαμε την σκοποβολή.

Το σημάδι του Ζορό (χωρίς Α και Β – τα νεύρα μου)

17.) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Άντε πάλι … ο Ιούλιος Βερν

18.) Το αγαπημένο σας χρώμα;

Α. Το κόκκινο και το μαύρο

Β. Κοιτάξτε τον φόντο και δείτε

19.) Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Α.. Ότι μετά από 18 διπλές απαντήσεις δεν έχω λιποθυμήσει

Β. Ότι έχω όλα τα αραιά μου δόντια γερά

20.) Το αγαπημένο σας ποτό;

Α. Το τσίπουρο ντε!

Β. Τα κόκκινα κρασιά.

Στο επόμενο αγαπημένο, με όλα τα γερά αραιά μου δόντια δαγκώνω την Γητεύτρια. Που ‘ σαι Φαν Μαρξ; Αλλού;

21.) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Δεν πέθανα ακόμα κουφάλες. Μετά θα σας πω.

22.) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;

Α. Ν’ απαντάω με πολλές λέξεις σε μία ερώτηση

Β. Ν’ απαντάω με λίγες λέξεις σε πολλές ερωτήσεις.

Τα είπαμε αυτά.

23.) Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Α.) Να τους γράφω.

Β.) Να τους διαβάζω.

24.) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Α. Η τύφλωση

Β. Η τύφλα μου

25.) Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Α. Σε όλες τις περιπτώσεις.

Β. Όταν η αλήθεια δεν είναι σωστή.

26.) Ποιο είναι το μότο σας;

Α. HONDA CB 900F HORNET

Β. Η λήθη είναι μια μορφή θανάτου παρούσα στη ζωή (Μ. Κούντερα)

27.) Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Α. Δεν θα το επιθυμούσα.

Β. Ξαφνικά.

28.) Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Α. «Λάθος κάνετε, δεν είμαι αυτός που νομίζετε».

Β. Να παραδεχτεί το λάθος του και να μου ζητήσει συγνώμη

29) Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Ε;


Αυτήν φταίει για όλα.

Σάββατο, Μαΐου 05, 2007

Άσχετος με την ποίηση


Διάβασα χθές στην Γητεύτρια για τα χαϊκού, αυτά τα κομψοτεχνήματα της Ανατολής και της Οικουμένης κι αισθάνθηκα την ανάγκη ν' αφήσω ένα σχόλιο μ' ένα τρίστιχο γραμμένο πριν είκοσι και βάλε χρόνια:
Δεν ακούω τί λές. Βλέπω.

Μιλάς με τα μάτια, μαζεύεις την άνοιξη

Και στάζεις στα χείλη ποιήματα.
Το βρήκα σ' ενα παλιό τετράδιο "εφευρετών", αν τα θυμούνται οι παλιότεροι, μαζί με άλλες απόπειρες, που ξεκινούσαν από τα εφηβικά μαθητικά χρόνια και τέλειωναν εκεί γύρω στα τριάντα. Λιγοστά στιχάκια, ούτως ή άλλως, για δεκαπέντε περίπου χρόνια ούτε ένα τετράδιο εφευρετών δεν γέμισαν. Και διάλεξα αυτό, πρώτα γιατί δεν υπήρχε και τίποτε καλλίτερο και δεύτερο γιατί τηρούσε -συμπτωματικά- μια αναλογία με τα χαϊκού. Αντί για τρίστιχα των 5, 7 και 5 συλλαβών που έγραφαν (βοηθούσης της γλώσσας τους) οι γιαπωνέζοι, αυτό ήταν τρίστιχο των 5, 7 και 5 λέξεων. (Η ελληνική γλώσσα, επομένως κι η σκέψη μας, με λέξεις είναι οργανωμένη).

Έκτοτε, ούτ' εγώ ξανάγραψα στιχάκια, αλλά και το διάβασμα πραγματικών ποιημάτων των πραγματικών ποιητών ή στίχων των διαφόρων στιχοπλόκων (για να συμφωνήσω με τον Μαυρό Γάτο) δεν πήγαινε καλά. Αν υπολογίζω σωστά, πρέπει να έχω διαβάσει μέχρι σήμερα γύρω στις 3 με 3,5 χιλιάδες βιβλία. Άλλα πολυδιαβασμένα και άλλα περιδιαβασμένα. Άλλα πολυαγαπημένα κι άλλα αδιάφορα. Και μερικά άσχημα, που δεν τα τέλειωσα. Απ' αυτά, τα ποιητικά έργα ήταν λιγότερα από 100 κι αυτά που μ' άρεσαν, πολύ λιγότερα. Όμως, ο χρόνος που διέθετα για μια ποιητική συλλογή ή για ένα μόνο ποίημα ήταν δυσανάλογα μεγαλύτερος. Δεν λέω κάτι καινούργιο, αλλά αυτό ακριβώς θέλω να επαναλαβω και να τονίσω. Και να το κάνω σαν άσχετος με την ποίηση, γιατί η ποίηση είναι, νομίζω, και για τους άσχετους μ' αυτήν.

Στο παραπάνω σχόλιο συνέχισα:
Μόνο η ανάγνωση σύντομων ποιημάτων, σαν μια γουλιά δυνατού καφέ, σαν μια ρουφηξιά καπνού, σαν το ξάφνιασμα ενός χαϊκού που το διάβασες γρήγορα και το σκέφτεσαι για ώρες και μέρες, το χωνεύεις αργά αργά και δεν θες να το ξεχάσεις, με συνεπαίρνει ακόμα.
Θέλει το χρόνο της η ποίηση. Ο ποιητικός λόγος τρέχει σαν ποτάμι, αλλά σε βγάζει σ' ένα ωκεανό. Είναι συμπυκνωμένος σε λίγες σταγόνες, αλλά μέσα σου γίνεται θάλασσα. Κι η θάλασσα δεν ξεχνιέται.

'Ολοι εσεις
που κολυμπάτε στα μάτια μου
κάποτε
θα κλάψω και θα σας πνίξω



Δεν ξέρω τίνος είναι αυτό το αριστούργημα (ο άσχετος) και πολύ θά 'θελα να μάθω τον δημιουργό του. Άκουσα τους στίχους αυτούς σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, πρέπει νά 'ναι πάνω από χρόνος τώρα, ειπωμένους με την ωραία φωνή του Τζούμα (αυτό μόνο θυμάμαι, γιατί παράλληλα δούλευα και δεν παρακολουθούσα την εκπομπή). Αλλά δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Αυτή η
λυρική οργή διατυπωμένη με 5 λέξεις, αυτό το απειλητικό παράπονο είναι μια αξέχαστη θάλασσα φτιαγμένη με δυο δάκρυα μόνο...

Βοηθάτε!

Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007

θα δούμε


Α
υτό το "θα δούμε" μπήκε βιαστικά σαν τίτλος, μόνο και μόνο για να πιάσει τον τόπο ή μάλλον τον χρόνο, σημαίνοντας "θα δούμε τι θα γράψουμε αργότερα".
Ήθελα ν' ανεβάσω ένα κείμενο πριν πάει 3 ΜΑΪ 2007,
οπότε θα υπήρχε κατάληψη στο blog, αλλά απορροφημένος με τις βόλτες στις μπλογκο-γειτονιές, σχολιάζοντας εδώ και κεί, πήγε η ώρα 23:53. Δεν θα προλάβαινα.
Έμεινε, λοιπόν, μόνο του το "
θα δούμε" να φυλάει το μέρος, μη και το πάρει ο χρόνος.

Όταν ήρθε η ώρα ν' ασχοληθώ πάλι, βλέπω ένα "θα δούμε" μόνο, μετέωρο ...
Σαν ερώτηση :
Τί θα δούμε, λοιπόν;
Σαν απάντηση :
Δεν θα δούμε σήμερα τ' ολόγιομο φεγγάρι, έχει συννεφιά.
Σαν ερώτ-απάντηση :
Τί άλλο να δούμε; τά'χουμε δεί όλα.
Και σαν διερώτηση:
Για να δούμε τί θα δούμε ...

Σκέφτηκα να τ' αφήσω έτσι μόνο, ακίνητο. Πλάκα θάχει να τσιμπήσει και κανένα σχόλιο;


Έμοιαζε, τελικά, σαν εκείνο το "ελεύθερο θέμα" της έκθεσης. Ερχόταν ο καθηγητής και μ' ένα ύφος περίεργο (σαν εδώ σας έχω παλιοκουμμούνια) έλεγε: σήμερα θα γράψετε θέμα ελεύθερο.
Και μείς αμήχανοι, χασκογελώντας και κοιτώντας μιά το ταβάνι, μιά τον άδειο πίνακα, δεν γράφαμε για την αποταμίευση και τα καλά της, ούτε για άλλα θέματα "σκλαβωμένα", αλλά γράφαμε για ένα θέμα ελεύθερο.
Ελεύθερο από τί; Ούτε από την επιδίωξη καλού βαθμού ήταν ελεύθερο, ούτε από την επίδειξη καθωσπρεπισμού ήταν ελεύθερο, αλλά ούτε από τους εαυτούς μας ήταν ελεύθερο. Ήταν κι αυτό ένα θέμα δεσμευμένο απ' όλες τις συμβάσεις, που ποτέ δεν μας εγκαταλείπουν οι άτιμες. Ποτέ δεν ελευθερωνόμαστε απ' αυτές. Ούτε καν στο ημερολόγιο. (Το παλιό κρυφό ημερολόγιο, όχι τούτο δώ το δημόσιο). Και τότε γράφαμε - όσοι γράφατε - με την έγνοια μην το βρεί η μαμά, ο μπαμπάς, ανθρώπου μάτι ή μην το δείξουμε από μόνοι μας ή μην γίνουμε γνωστοί συγγραφείς και δημοσιεύσουν κάποτε τις σελίδες του.

Θυμάμαι, μια φορά, μπήκε ο φιλόλογος φουριόζος στην τάξη και κρεμάει ένα σακάκι στον πίνακα. Εκεί που νομίζαμε ότι θα μας έλεγε να το ζωγραφίσουμε, όπως στα τεχνικά (τί θυμάμαι σιγά - σιγά, τα τεχνικά, τα οικοκυρικά για τα θηλέων και τα αρχαία ελληνικά από τ' αρχαία όμως),
θέμα ελεύθερο, λέει στα γρήγορα. Βάλαμε τα γέλια. Τί να γράψεις για ένα κρεμασμένο σακάκι; Ούτε το παλιό ριγέ σακάκι το διπλοσταυροκουμπωτό δεν ξέραμε τότε. Κι έτσι, γράψαμε ο καθένας του κεφαλιού του. Γράψαμε για καινούρια σακάκια, για παλιά σακάκια και για καθόλου σακάκια. Και πήραν καλό βαθμό οι περισσότεροι. Εκτός από μένα που πήρα τον χειρότερο, γιατί είχα γράψει για έναν γκρινιάρη, που όλο έλεγε ότι θα φύγει και δεν έφευγε, όλο έλεγε ότι θα τους παρατήσει και δεν τους παράταγε, μέχρι που παράτησε το σακάκι του στην άκρη ενός δρόμου. Και βρήκανε το σακάκι, αλλ' αυτόν δεν τον βρήκανε.

Από τότε, δεν φόρεσα ποτέ σακάκι ούτε γραβάτα, μ' ενα τάχα μου συμβολισμό ότι έγω και καλά δεν ακολουθώ τις συμβάσεις. Όμως εκείνες μ' ακολουθούν. Βλέπεις δεν είναι σακάκι να τις παρατήσεις στην άκρη του δρόμου ...

Αυτά ...
"Προσπάθησε να πει κάτι γλυκό, αλλά η γλώσσα του κρεμόταν στο στόμα του, όπως ένα σάπιο φρούτο απ' το κλαδί, και η καρδιά του ήταν ένα παράθυρο, μπογιατισμένο μαύρο." (Bernard Malamud)

φρέσκα σχόλια:

Widget by ReviewOfWeb