... Τί είναι, όμως, ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.
Η λήθη είναι μια μορφή θανάτου,
παρούσα στη ζωή ...

[Μίλαν Κούντερα]
__________________________________________________

Σάββατο, Οκτωβρίου 20, 2007

Nick Drake


Way to Blue


Don't you have a word to show what may be done
Have you never heard a way to find the sun
Tell me all that you may know
Show me what you have to show
Won't you come and say
If you know the way to blue?

Have you seen the land living by the breeze
Can you understand a light among the trees
Tell me all that you may know
Show me what you have to show
Tell us all today
If you know the way to blue?

Look through time and find your rhyme
Tell us what you find
We will wait at your gate
Hoping like the blind.

Can you now recall all that you have known?
Will you never fall
When the light has flown?
Tell me all that you may know
Show me what you have to show
Won't you come and say
If you know the way to blue?

~~~

Εσωστρεφής, ντροπαλός και ευαίσθητος, γνώρισε νωρίς τα έργα του Καμύ, του Μπωντλέρ και του Ρεμπώ, που επηρέασαν τους στίχους του. Γεννήθηκε στις 19.6.1948 στην Μπούρμα (της υπό αγγλική κατοχή Ινδίας). Στις 25.11. 1974, μόλις 26 ετών, βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του, από ισχυρή δόση αντικαταθλιπτικών. Στο πικάπ ένα κονσέρτο του Μπαχ και δίπλα του ο "Μύθος του Σίσυφου". Α, και τα tryptizol.














Όλα όσα είχε να πει και όλα όσα υπήρξε βρίσκονται στους τρεις δίσκους του:

Five Leaves Left (1969)










Bryter Layter (1970)










Pink Moon (1972)











Ο πρώτος δίσκος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1969 σε ενορχήστρωση Robert Kirby. Ο τίτλος αναφέρεται στην ένδειξη "Five leaves left" των αγγλικών Rizzla και οι κριτικές ήταν καλές, αλλά όχι αρκετές για να γίνει γνωστό το όνομα του Drake.



Day is Done
When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done.

When the day is done
Hope so much your race will be all run
Then you find you jumped the gun
Have to go back where you began
When the day is done.

When the night is cold
Some get by but some get old
Just to show life's not made of gold
When the night is cold.

When the bird has flown
Got no-one to call your own
Got no place to call your home
When the bird has flown.

When the game's been fought
You speed the ball across the court
Lost much sooner than you would have thought
Now the game's been fought.

When the party's through
Seems so very sad for you
Didn't do the things you meant to do
Now there's no time to start anew
Now the party's through.

When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done.

~~~


Λίγο αργότερα, κλείνεται σ' ένα παλιό σπίτι στο Hampstead του Λονδίνου και γράφει τα τραγούδια του δεύτερου δίσκου του. Σ' αυτό το διάστημα θα φανούν πιο ανησυχητικά τα σημάδια της κατάθλιψης, καθώς θα παραγκωνίσει όλους τους φίλους του, θα επισκεφθεί ψυχίατρο και θα παραμείνει μακριά από κάθε κοινωνική δραστηριότητα μέχρι να ξαναμπεί στο στούντιο με τον Joe Boyd. Οι ηχογραφήσεις κράτησαν εννιά μήνες. Ο Robert Kirby έκανε πάλι τις ενορχηστρώσεις και συμμετείχαν οι Richard Thompson, Dave Pegg και Dave Mattacks, όλοι μέλη των Fairport Convention, καθώς και ο John Cale στη βιόλα και σελέστα. Αποτέλεσμα: ένα αψεγάδιαστο άλμπουμ, με αξιοζήλευτες μελωδίες, έγχορδα που αποπλανούν εύκολα τον ακροατή και τους καταθληπτικούς σχεδόν αυτοβιογραφικούς στίχους του Drake να μεταμορφώνουν κάθε κομμάτι σε ποίημα. Ο Boyd το αποκαλεί αριστούργημα και είναι σίγουρος ότι αυτός ο δίσκος θα έχει την αναγνώριση που του αξίζει. Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1970, πουλώντας λιγότερα από 15.000 δίσκους.

Hazey Jane I
Do you curse where you come from,
Do you swear in the night
Will it mean much to you
If I treat you right.
Do you like what you're doing,
Would you do it some more
Or will you stop once and wonder
What you're doing it for.
Hey slow jane, make sense
Slow, slow, jane, cross the fence.

Do you feel like a remnant
Of something that's past
Do you find things are moving
Just a little too fast.
Do you hope to find new ways
Of quenching your thirst,
Do you hope to find new ways
Of doing better than your worst.

Hey slow jane, let me prove
Slow, slow jane, we're on the move.

Do it for you,
Sure that you would do the same for me one day.
So try to be true,
Even if it's only in your hazey way.

Can you tell if you're moving
With no mirror to see,
If you're just riding a new man
Looks a little like me.
Is it all so confusing,
Is it hard to believe
When the winter is coming
Can you sign up and leave.
Hey slow jane, live your lie
Slow, slow jane, fly on by.

~~~
Ο Drake, εντελώς απογοητευμένος, επιστρέφει στο πατρικό του και κλείνεται στον εαυτό του, για την τελευταία του προσπάθεια ... ή μάλλον επιθυμία. Γράφει έντεκα τραγούδια μόνο με κιθάρα, τα οποία ηχογραφούν (με τον John Wood - τεχνικό ήχου από το προηγούμενο άλμπουμ) μέσα σε δύο μέρες.

Pink Moon
I saw it written and I saw it say
Pink moon is on it's way
And none of you stand so tall

Pink moon gonna get you all
It's a pink moon
It's a pink, pink, pink, pink, pink moon.
~~~

Χωρίς παραγωγό, χωρίς ενορχηστρωτή, το Pink Moon κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1972 και είναι το πιο απογυμνωμένο και εκτεθειμένο στην απελπισία άλμπουμ του. Στο κομμάτι Place to be το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
I'm darker than the deepest sea, just hand me down, give me a place to be


Place to Be
When I was younger, younger than before
I never saw the truth hanging from the door
And now I'm older see it face to face
And now I'm older gotta get up clean the place.

And I was green, greener than the hill
Where the flowers grew and the sun shone still

Now I'm darker than the deepest sea
Just hand me down, give me a place to be.

And I was strong, strong in the sun.
~~~

Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007

Jonathan Livingston Seagull

Μ π ο ρ ο ύ μ ε - ν α - ε ί μ α σ τ ε - ε λ ε ύ θ ε ρ ο ι.
Μ π ο ρ ο ύ μ ε - ν α - μ ά θ ο υ μ ε - ν α - π ε τ ο ύ μ ε !



~~~~~~~~~~

... Οι περισσότεροι γλάροι δε νοιάζονται να μάθουν
παρά μόνο τα βασικά πράγματα για το πέταγμα
- πώς να πετούν απ' την ακτή στην τροφή τους και πίσω πάλι.
Για τους περισσότερους γλάρους σημασία δεν έχει το πέταγμα, αλλά το φαγητό.
Για τούτον, όμως το γλάρο σημασία δεν είχε το φαγητό, αλλά το πέταγμα.
Πάνω από κάθε τι άλλο, ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος αγαπούσε να πετάει ...

~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~
~~~

όμως

οι γλάροι (οι κανονικοί γλάροι) ποτέ δεν πετούν στο σκοτάδι

~~~~~~~~~~



~~~~~~~~~~~

... Για να πετάξεις με την ταχύτητα της σκέψης, δηλαδή οπουδήποτε,
πρέπει ν' αρχίσεις γνωρίζοντας πως έχεις κιόλας φτάσει ...

~~~
..
.


[Richard Bach: Ο γλάρος Ιωνάθαν]

15/10/2007 ,
άλλη μια "blog action day",
σήμερα, για το περιβάλλον.

[για τον Jaf και τη Μ.]

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

πώς να σου γράψω


~~~
πώς να σου γράψω ευχαριστώ
από τα βάθη της καρδιάς μου
και πώς να γράψω ευχαριστώ
για λόγους τυπικούς

~

πώς να σου γράψω αδιαφορώ
και να σε κάνω να πονέσεις
και πώς να γράψω αδιαφορώ
για κάποιων άλλων σχέσεις

~

να μ’ έβλεπες, τουλάχιστον, να μ’ έβλεπες

~
~~

θα ’θελα να ’ταν ζωγραφιές
με χρώματα οι λέξεις
αχ και να ήταν μουσικές
τα λόγια στο χαρτί

~

με πινελιές να πω αγάπη μου
σε σένα και στους άλλους
να ξεχωρίζουν της καρδιάς
τα λόγια απ’ του μυαλού

~
~~

τώρα σου γράφω – κι ούτε κάν,
πληκτρολογώ, πιέζω, -
χωρίς το χέρι τρέμουλο
να φέρνει στη γραφή

~

χωρίς ταλέντο ποιητή,
χωρίς ουράνια τόξα
να ζωντανέψω, πες μου πώς,
αισθήματα παλιά

~

να μ’ έβλεπες, τουλάχιστον, ας μ’ έβλεπες

~~~
~~
~

Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007

Bar-άγκα: Les Fleurs du Mal

B a r - ά γ κ α


Σήμερα, η νύχτα ήταν παράξενη. Άνοιξα την συνηθισμένη ώρα, ετοίμασα τον πάγκο, έβαλα μια σειρά αργεντίνικα ν’ ακούγεται κι άναψα τα κεριά. Αλήθεια, τ’ άναψα;

Έσκυψα να ελέγξω τον πάγο κι όταν σηκώθηκα, τα κεριά είχαν σβήσει.

«Δεν βαριέσαι» είπα. «Κάτσε νά ’ρθει κανένας και τ’ ανάβω πάλι».

Gino D'Auri - Pass...


Από τα ηχεία ακουγόταν ο Andrés Calamaro στο «Milonga del trovador», όταν άκουσα θόρυβο απ’ το πίσω τραπέζι, το μόνο που δεν μπορούσα να δω απ’ τον πάγκο. «Μα, τι στο διάολο, πότε ήρθε;».

Ένας τύπος με μαύρο φουλάρι τυλιγμένο έτσι που του έκρυβε το στόμα , ένας ξένος, καθόταν κι έπαιζε μ’ ένα σουγιά.

«Τι μπύρες έχεις;» ρώτησε απότομα.

«Έχω πολλές», είπα. «Ποια προτιμάς;»

«Φέρε μια Lucifer

Άναψα το κερί απ’ το τραπέζι και καθώς γυρνούσα, είδα στον πάγκο δυο άντρες, κεφάτους, να συζητούν. Καλησπέρισα, μου παράγγειλαν τα ποτά και συνέχισαν την κουβέντα. Μιλούσαν για ποίηση.

- Γκυ, άκουσέ με. Σπάνια η ποίηση έγινε ποίημα. Τα περισσότερα έργα τέχνης προδίδουν την ποίηση, αφού ποίηση και εξουσία είναι έννοιες ασυμφιλίωτες.

- Συμφωνώ, φίλε μου, αλλά θα πρόσθετα ότι στην εποχή της διάλυσής της, η τέχνη, σαν αρνητική κίνηση που επιδιώκει το ξεπέρασμά της, είναι τέχνη της αλλαγής και, ταυτόχρονα, απόλυτη έκφραση του αδύνατου της αλλαγής. Η πρωτοπορία της τέχνης οδηγεί στην εξαφάνισή της, Ραούλ, είναι η εξαφάνισή της.

- Δεν είμαι σίγουρος. Τουλάχιστον η ποίηση, αλλά και γενικά η τέχνη, για μένα είναι η οργάνωση του δημιουργικού αυθορμητισμού.

- Χαίρω πολύ! Εσύ δεν έλεγες ότι η τέχνη, σαν σφυγμός της κουλτούρας και της κοινωνίας, αποκαλύπτει την αποσύνθεση των αξιών;

Gino D'Auri - Pass...

Είχα «στήσει αυτί» και προσπαθούσα να καταλάβω, αλλά, εν τω μεταξύ το μαγαζί γέμισε. Σ’ ένα τραπέζι ο Γούφας φώναζε «έεεεε, τα ποτά δικά μου σήμεραααα», δίπλα του η Γητεύτρια, μόλις πλησίασα, παράγγειλε ν’ ακούσει το «Passion Y Duente με τον Gino DAuri κι ο Νίκος με περίμενε να συνεννοηθούμε για την παράσταση του Καραγκιόζη που θα έπαιζε στο bar, ενώ ο Κώστας με ρωτούσε αν θα ’ρχόταν το μπαλέτο με τα κορίτσια.



Γύρισα πίσω στον πάγκο μου. Ένας ακόμη είχε προστεθεί στους συντρόφους που μιλούσαν για την τέχνη. Έδειχναν να τον ξέρουν, αν και φαινόταν πολύ μεγαλύτερός τους. «Καλώς τον Σαρλ» είπαν κι έκαναν χώρο να κάτσει. Ρώτησα τί θα πάρει.




Δόξα και τιμή σε σένα, Σατανά
Στα ύψη τ’ Ουρανού,
Και μες στης Κόλασης τα βάθη,
Εκεί βασίλεψες, εκεί νικημένος

Ονειρεύεσαι μες στη σιωπή!
Κάνε κάποια μέρα κι η ψυχή μου,
Κάτω απ’ το Δέντρο της Γνώσης,
Κοντά σου τον ησυχασμό να βρει,

Την ώρα που πάνω στο μέτωπό σου
Τα κλαδιά του θ’ απλωθούν
Σαν καινούργιος Βωμός!

«Σε μένα το λέτε;» ρώτησα.

«Όχι, σε ‘κείνον που θα ’ρθει τελευταίος» μου είπε. «Φέρε μου ένα ποτήρι κόκκινο κρασί».

Ο Γούφας σηκώθηκε κι έκανε μερικά βήματα προς τον πάγκο. Στήθηκε σε μια πόζα ιπποτική και φώναξε: «Με συγχωρείτε για την αυθάδειά μου, φαίνεστε επαγγελματίες, αλλά, αν μου επιτρέπετε, τη γνώμη μου να πω.»

«Βεβαίως», είπε αμέσως ο Γκυ.

«Να σ’ ακούσουμε», συμφώνησε ο Ραούλ.

«Ποιο είναι αυτό το νησί το θλιμμένο και μαύρο; - Τα Κύθηρα,
μας είπε κάποιος, χώρα φημισμένη απ’ τα τραγούδια,
για όλα τα γεροντοπαλίκαρα παράδεισος φτηνός»

είπε ο Σαρλ και πρόσθεσε «Λέγε»

Κι ο Γούφας μ’ επίσημη φωνή έκανε αυτή τη δήλωση:

>>ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ γιαυτο και τεχνη ετσι οπως το οριζουμε ΔΕΝ υπαρχει.

Tεχνη ειναι που οποιος μπορουσε να κανει ενα βισωνα στον βραχο με ενα καρβουνο τα έκανε πλακακια με τον σαμάνο και λέγανε στους άλλους που δεν ξερανε να ζωγραφίσουν -άσε που τους εκρυβαν και τα κάρβουνα, ασε που είχαν και την κλίκα τους να καθοριζει τι εστι καλλιτεχνικός βισων και τι κιτσαρικός- αλλα ξερανε να γκρεμοτσακίζονται να κυνηγάνε τα βουβάλια, φέρτε μας τωρα κι εμας να φάμε το φιλέτο διότι για να ξανασκοτώσετε βούβαλο και να μην πεθανουν τα παιδια σας απ την πεινα εμεις πρεπει εδω μπροστα στη ζωγραφιά να κανουμε τα μαγικά μας και μη μας πει κανείς πως ειναι τεχνη να σκοτωνεις το βουβάλι διότι στο κυνήγι έχουμε πολλούς ...καλλιτεχναράδες ενω στις ζωγραφιές ειμαι μονο εγω, Το σενάριο ειναι φανταστικό μεν ενδεικτικό δε. Ολοι ειμαστε καλλιτεχνες αλλα μας το κρυβουν διοτι πρεπει να υπαρχει καταμερισμός και αξιολόγηση.Και στη συνεχεια εκμετάλευση. Και οταν λεω τεχνη δεν υπαρχει διοτι ολα ειναι τεχνη, απαντα, αυτο εννοώ. Η ιστορια με τις λςγόμενες καλλες τέχνες ξεκίνησε στραβα και ετσι θα τελειώει.

ΚΑΤΩ Η ΤΕΧΝΗ ! ΖΗΤΩ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΡΑΔΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΕΙΡΑΣ! Ζήτω η ΑΤΕΧΝΙΑ. Ζήτω η υπερσυνολική τέχνη της ατεχνίας<<

Σταμάτησε κι έκανε να φύγει, ζητώντας συγγνώμη για την δυσλεξία του, αλλά τον σταμάτησαν τα χειροκροτήματα. Πρώτος χειροκρότησε ο Ραούλ κι όλο το μπαρ ακολούθησε. Ακούστηκε κι ένα σφύριγμα θαυμαστικό από το πίσω τραπέζι, κι αμέσως η βραχνή φωνή του Σαρλ:

«Κάτοικε των Κυθήρων, παιδί ουρανού τόσο ωραίου,
Σιωπηλά υπέφερες τούτες τις ασέβειες
Σαν εξιλέωση για τις άτιμες λατρείες
Και τ’ αμαρτήματα που τον τάφο σου στέρησαν»

«Θάνατος στην Τέχνη. Θάνατος στην Ιδεολογία» ακούστηκε ενθουσιασμένος ο Ραούλ. Το αλκοόλ είχε αρχίσει τη δράση του. «Να κάψουμε το φασισμό και η ίδια φλόγα να τυλίξει όλες ανεξαίρετα τις ιδεολογίες και τους λακέδες τους.»

Ο Νίκος σηκώθηκε και φίλησε τον Γούφα κι εγώ του έκανα από μακριά «μπίνγκο».

Τώρα είχε έρθει και η Αθηνά, που επέμενε να κεράσει, ελεύθερη κι αθώα.

Παρ’ όλο που η συζήτηση ήταν για την τέχνη κι είχαν ακουστεί πράγματα βαριά και κάπως δυσνόητα, ήμουν ευχαριστημένος, η ατμόσφαιρα έμοιαζε με χαλαρή γιορτή.

02 Cite Tango.mp3

Το μπαρ έδειχνε να ησυχάζει σιγά-σιγά. Ακούγαμε το «Cite tango» του Astor Piazzolla και τότε πρόσεξα, αυτόν που καθόταν μόνος σ’ ένα τραπέζι κι έγραφε. «Τι λέτε για όλα αυτά;» τον ρώτησα χαμογελώντας.

«Ποτέ δεν λέω, μόνο γράφω, γράφω για όσα οι άλλοι λένε. Ένα dimple και νερό, παρακαλώ» απάντησε και μου ’δωσε το σημείωμα που μόλις είχε τελειώσει:






«Βλέπω τους κολασμένους κάπως έτσι.
Ευφραδείς χωρίς σκοπό, πάντα φτάνοντας
στα όρια των ικανοτήτων τους
οι λέξεις να τους προδίδουν, και μήτε
γροθιές μήτε αγκαλιάσματα
να τους βοηθούν σε κάτι περισσότερο,
ανίκανοι για γύμνια
κλειδώνουν τα χέρια τους ο ένας με τον άλλο
σαν τα κλαδιά δυο δέντρων πεθαμένων,
ηχούν το κρανίο με ένα δάχτυλο μακρύ,
η ομιλία τους κάτι σαν τρυπάνισμα, τα μάτια τους
δίχως ματόκλαδα βλέπουνε άδεια για πάντα
Αυγή: η αργή πτώση του τραγουδιού. Ο ουρανός
Τον φαντάζομαι λευκό, να ρέει φιλεύσπλαχνα.»

Ντέηβιντ Κ.

Στην παρέα του πάγκου είχε φτάσει και τέταρτος. Απ’ την τσέπη του εξείχε ένα βιβλίο και μόλις το είδε ο Ραούλ, το άρπαξε. «Ο αιώνιος Μόντι» είπε, καθώς ο καινούργιος πήγε να διαμαρτυρηθεί. Λες και δεν ξέραμε ποιο βιβλίο κουβαλάς πάντα μαζί σου. Το ξεφύλλισε κι άρχισε να λέει: «Εδώ ο ποιητής έχει πλάσει μια οξυμένη μορφή του Κακού, ως αναπόσπαστου στοιχείου του κόσμου, μια μορφή ανείπωτης βίας, που θέλησε να στρέψει ενάντια στην ψεύτικη παγκόσμια καλή συνείδηση. Αυτά τα ποιήματα εμφανίζονται, σε τελευταία ανάλυση, ως αντανάκλαση της διπλής τάσης του αναρχικού κινήματος, της αδιάκοπης παλινδρόμησής του ανάμεσα στην καθαρή βία και τη μεταρρυθμιστική ουτοπία.»

«Σσσς, μας ακούει, είναι εδώ» είπε ο Σαρλ και σταύρωσε τα χέρια του σα να προσευχόταν.




Αέρας μπήκε απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα κι έσβησ’ όλα τα κεριά. Την ίδια στιγμή ένας ξαφνικός κεραυνός και τα φώτα σβήσαν. Το ίδιο κι η μουσική και οι φωνές και τα γέλια. Για ένα δευτερόλεπτο δεν έβλεπα και δεν άκουγα τίποτα. Μετά άναψαν τα φώτα ξανά και είδα τον περίεργο ξένο να πλησιάζει στον πάγκο. Ο Γκυ κι ο Ραούλ τραβήχτηκαν στην άκρη. Ο Σαρλ, ακίνητος, συνέχισε να προσεύχεται.

«Πατέρα θετέ, εκείνων που μες τη μαύρη του οργή
Κυνήγησε απ’ τον παράδεισο τη γης, ο Πατέρας Θεός,

Ω, Σατανά, συμπόνεσε την ατέλειωτη δυστυχία μου!»

Κι ο Μόντι, μαγεμένος, παρακολουθούσε με έκσταση. Προσπαθούσε να φυλακίσει στο μυαλό του τη στιγμή. Θα ‘θελε να ‘χει εδώ, τώρα, μαζί του πινέλα και χρώματα. Έβγαλε ένα μικρό μπλοκάκι κι ένα μολύβι . Άρχισε να σκιτσάρει γρήγορα ό,τι έβλεπε. Και σκιτσάρισε τον ξένο, ν’ ανοίγει τον σουγιά, να ελευθερώνει μια λεπίδα κοφτερή κι εκεί που τα χείλη του ενώνονται με τη σάρκα ... ... ...

Μια σταγόνα αίμα έπεσε πάνω στο σκίτσο του Μόντι. Πάγωσα, όλοι παγώσαμε. Τώρα, ο μόνος που γελούσε ήταν ο ξένος. Μ’ ένα γέλιο που ακουγόταν ίδιο με το δικό μας, πιο πριν, αλλά ωστόσο διαφορετικό φαινόταν. Ένα γέλιο κόκκινο, ένα γέλιο που έσταζε αίμα. «Πάλι καλά που πεθαίνουμε», ήταν τα μόνα του λόγια που ακούσαμε απ’ αυτό το στόμα. Έφυγε.

Το τάνγκο του Piazzolla δεν είχε τελειώσει ακόμα. Η γιορτή, όμως, έλαβε τέλος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

.

.

Γκυ: (Guy Debord)

Η φράση του με πλάγια είναι από το
«Η Κοινωνία του Θεάματος», εκδ. Ελεύθ. Τύπος

--------------------------------------------------------------

Ραούλ: (Raoul Vaneigem)

Τα λόγια με πλάγια είναι από το
«Η επανάσταση της καθημερινής ζωής», εκδ. Άκμων (πρωτότυπος
τίτλος
: Traité de savoir-vivre à l'usage des jeunes générations).
Η τελευταία αναφορά, απ’ το οπισθόφυλλο του βιβλίου
που βρισκόταν στην τσέπη του Μόντι.

-------------------------------------------------------------------------

Σαρλ: (Charles Baudelair)

Αποσπάσματα από τα «Οι λιτανείες του Σατανά-Προσευχή» και
«Ταξίδι στα Κύθηρα», από «Τα άνθη του κακού», σε μετάφραση
Δέσπως Καρούσου, εκδ. Γκοβόστη.

--------------------------------------------------------------------------------

Μόντι: (Amedeo Modigliani)

Λέγεται ότι δεν αποχωριζόταν ποτέ αυτό το βιβλίο.
Το πορτραίτο του, απ΄τον ζωγράφο Jacques Moitoret

--------------------------------------------------------------------------------------------

Ντέηβιντ: (David Constantine)

Σύγχρονος Άγγλος ποιητής. Γεννήθηκε το 1944 και το ποίημα
έχει τίτλο «Οι κολασμένοι», σε μτφ. Ερωτόκριτου Μωραϊτη.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γούφας, Γητεύτρια, Νίκος (melissas), Κώστας (Vrakas),
Αθηνά (
Theoulini), είναι γνωστοί πελάτες.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο ξένος είναι, βέβαια, ο Maldoror των ομώνυμων «Ασμάτων»,
που έγραψε ο
Isidore Ducasse, σαν κόμης de Lautreamont.

Η εικόνα που κόβει τα χείλη του είναι από το πρώτο άσμα.

.

.

.


"Προσπάθησε να πει κάτι γλυκό, αλλά η γλώσσα του κρεμόταν στο στόμα του, όπως ένα σάπιο φρούτο απ' το κλαδί, και η καρδιά του ήταν ένα παράθυρο, μπογιατισμένο μαύρο." (Bernard Malamud)

φρέσκα σχόλια:

Widget by ReviewOfWeb