... Τί είναι, όμως, ο εαυτός;
Είναι η επιτομή όλων όσα θυμόμαστε.
Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο
δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος,
αλλά η απώλεια του παρελθόντος.
Η λήθη είναι μια μορφή θανάτου,
παρούσα στη ζωή ...

[Μίλαν Κούντερα]
__________________________________________________

Κυριακή, Ιανουαρίου 12, 2014

αθέμιτος

















η Λούλα κι ο φονιάς της ο Τάσος (παίζουν ως φαντάσματα),
Νίκη Κυριτσά - Βαγγέλης Κουκουγιάννης

ο χωροφύλαξ Σάββας, 
Θανάσης Μελάκος

ο Τάσος, μετά την αποφυλάκιση,
Δημήτρης Κωτσιάνης

ο ιατριδικαστής κύριος Φιλίππου,
εγώ

ο ξενοδοχοϋπάλληλος Φάνης,
Μίλτος Φωτεινάκης

ο σερβιτόρος Μάρκος,
Δημήτρης Λιβογιάννης

το κομμωτριάκι Λίτσα,
Ελένη Ευτυχίδου

η συμμαθήτρια της Λούλας, η Νταίζη,
Αριστέα Χρηστάκη

ο σκηνοθέτης μας, ερμήνευσε (τρόπος του λέγειν) και τον Συγγραφέα,
Αλέξανδρος Κοσμάς




Κυριακή, Μαΐου 08, 2011

το κόκκινο ποτάμι της καρδιάς της

,,,, το κόκκινο ποτάμι της καρδιάς της πλημμύρισε τ' ολάνθιστο μυαλό της
            ώσπου,  ξεχείλισε απ την άκρη των χειλιών της … …

            για να σμίξει  με το βάμμα του δειλινού σ ένα βύθισμα γαλήνιο, παντοτινό

            στολίζοντας κι άλλο τους κατάβαθους κήπους … …



            … … από κείνο το Μάη, μάννα μου είναι η θάλασσα κι αγκαλιά

                   η διάφανη αχόρταστη αγκαλιά της …







στίχοι 

της αγαπημένης φίλης Α.Δ.

για τη μητέρα,

συμβολή στον σημερινό γιορτασμό της
"Προσπάθησε να πει κάτι γλυκό, αλλά η γλώσσα του κρεμόταν στο στόμα του, όπως ένα σάπιο φρούτο απ' το κλαδί, και η καρδιά του ήταν ένα παράθυρο, μπογιατισμένο μαύρο." (Bernard Malamud)

φρέσκα σχόλια:

Widget by ReviewOfWeb